Categorieën

De kaarsvlam flikkerde onrustig, dansende schaduwen op de muren van Beethovens bescheiden kamer werpend. De componist zat gebogen over zijn secretaire, zijn vingers geklemd om een ganzenveer. Voor hem lag een vel papier, nog onaangeroerd door inkt, maar zwaar van de woorden die hij wilde, nee, moest schrijven.

Want in het Rome van haar dromen was er maar plaats voor één echte heerser.
En die heerser zou zij zijn.

“Symfonie voor Muzenburg,” las ze hardop. “Eerste deel.”

De prijs van eer

Maar zelfs terwijl ze de woorden uitsprak, voelde Fatima een knoop van twijfel in haar maag.
Zou haar vader het echt begrijpen?

“Dat is het mooie van kerst … Het gaat om samen zijn”

In het hart van Den Haag, verscholen achter een onopvallende poort, ligt het Lindehofje. Een oase van rust te midden van de drukte van de stad, waar de tijd lijkt stil te staan. Twaalf kleine huisjes omringen een binnenplaats met een bloementuin, een moestuin en een statige oude lindeboom in het midden.

Een sprookje

In een oude stad, waar de schaduw van de grote kerktoren als een zonnewijzer over de markt draaide, leefden twee mannen die niet meer van elkaar konden verschillen.

Een sprookje

Vroeger, als de boer met een wagen vol zakken tarwe door ons dorp reed, kon je hem horen mopperen: “Ik heb helemaal geen tijd om die zakken zelf naar de molen te brengen, want ik moet nog zoveel tarwe oogsten.”
En met een lang gezicht reed hij verder, langs het huis van de dominee, waar de domineesvrouw luid tegen haar man zei: “Er zijn zoveel armen in jouw parochie; had ik maar tarwe om te malen en brood voor ze te bakken.”
Misschien sprak ze zo luid, omdat ze hoopte dat de boer het zou horen.
Hij hoorde haar ook wel, maar hij schudde zijn hoofd en reed door. “Ik verkoop al mijn tarwe aan de molenaar. Ze denkt toch niet dat er iets voor haar overblijft?”

“Boodschapper, sta op!”

N’Golo sloeg zijn ogen op en keek in het gerimpelde gezicht van de sjamaan. De oude man droeg zijn ceremoniële verentooi.

“Boodschapper, het is tijd De Tocht te aanvaarden.” De donkere ogen van de sjamaan keken N’Golo bedachtzaam aan.

Met trillende vingers maakte Zoran het lint los. Dit was niet zomaar een verjaardagscadeau – dat had hij al begrepen toen zijn oom Khovar hem de doos overhandigde met een blik die tegelijk waarschuwend en verwachtingsvol was.

“Wees er voorzichtig mee,” had oom Khovar gezegd. “Het is nog een prototype.”

“En denkt iemand ooit wel eens aan mij?
Hoe denk je dat mijn toekomst eruitziet?”

“U moet nu stoppen.” De blauwgrijze ogen van de arts keken de sergeant doordringend aan. In het groenachtige licht dat door het kleine raam viel, leek zijn blik bijna bovennatuurlijk. “De ondervraging heeft te veel van hem gevergd. Als u nu doorgaat, overleeft hij het niet en krijgt u nooit de antwoorden die u zoekt. Gun mij tijd hem te verzorgen, dan kunt u later…”

“Dan is je tijd nog niet gekomen.”