Met trillende vingers maakte Zoran het lint los. Dit was niet zomaar een verjaardagscadeau – dat had hij al begrepen toen zijn oom Khovar hem de doos overhandigde met een blik die tegelijk waarschuwend en verwachtingsvol was.
“Wees er voorzichtig mee,” had oom Khovar gezegd. “Het is nog een prototype.”
Lees verder »De Scheppingsdoos
“Symfonie voor Muzenburg,” las ze hardop. “Eerste deel.”
Maar zelfs terwijl ze de woorden uitsprak, voelde Fatima een knoop van twijfel in haar maag.
Zou haar vader het echt begrijpen?
Want in het Rome van haar dromen was er maar plaats voor één echte heerser.
En die heerser zou zij zijn.
“U moet nu stoppen.” De blauwgrijze ogen van de arts keken de sergeant doordringend aan. In het groenachtige licht dat door het kleine raam viel, leek zijn blik bijna bovennatuurlijk. “De ondervraging heeft te veel van hem gevergd. Als u nu doorgaat, overleeft hij het niet en krijgt u nooit de antwoorden die u zoekt. Gun mij tijd hem te verzorgen, dan kunt u later…”
“Boodschapper, sta op!”
N’Golo sloeg zijn ogen op en keek in het gerimpelde gezicht van de sjamaan. De oude man droeg zijn ceremoniële verentooi.
“Boodschapper, het is tijd De Tocht te aanvaarden.” De donkere ogen van de sjamaan keken N’Golo bedachtzaam aan.
Lees verder »De Boodschapper
“En denkt iemand ooit wel eens aan mij?
Hoe denk je dat mijn toekomst eruitziet?”
