Met trillende vingers maakte Zoran het lint los. Dit was niet zomaar een verjaardagscadeau – dat had hij al begrepen toen zijn oom Khovar hem de doos overhandigde met een blik die tegelijk waarschuwend en verwachtingsvol was.
“Wees er voorzichtig mee,” had oom Khovar gezegd. “Het is nog een prototype.”
Lees verder »De Scheppingsdoos
“Symfonie voor Muzenburg,” las ze hardop. “Eerste deel.”
In een oude stad, waar de schaduw van de grote kerktoren als een zonnewijzer over de markt draaide, leefden twee mannen die niet meer van elkaar konden verschillen.
Maar zelfs terwijl ze de woorden uitsprak, voelde Fatima een knoop van twijfel in haar maag.
Zou haar vader het echt begrijpen?
De kaarsvlam flikkerde onrustig, dansende schaduwen op de muren van Beethovens bescheiden kamer werpend. De componist zat gebogen over zijn secretaire, zijn vingers geklemd om een ganzenveer. Voor hem lag een vel papier, nog onaangeroerd door inkt, maar zwaar van de woorden die hij wilde, nee, moest schrijven.
Want in het Rome van haar dromen was er maar plaats voor één echte heerser.
En die heerser zou zij zijn.
In het hart van Den Haag, verscholen achter een onopvallende poort, ligt het Lindehofje. Een oase van rust te midden van de drukte van de stad, waar de tijd lijkt stil te staan. Twaalf kleine huisjes omringen een binnenplaats met een bloementuin, een moestuin en een statige oude lindeboom in het midden.
“U moet nu stoppen.” De blauwgrijze ogen van de arts keken de sergeant doordringend aan. In het groenachtige licht dat door het kleine raam viel, leek zijn blik bijna bovennatuurlijk. “De ondervraging heeft te veel van hem gevergd. Als u nu doorgaat, overleeft hij het niet en krijgt u nooit de antwoorden die u zoekt. Gun mij tijd hem te verzorgen, dan kunt u later…”
