(Alfabetische volgorde)
Snelle navigatie naar
A B C D E F G H I J K L M N O P-Q-R S T U V-W X-Y-Z
“An die Unsterbliche Geliebte”
De kaarsvlam flikkerde onrustig, dansende schaduwen op de muren van Beethovens bescheiden kamer werpend. De componist zat gebogen over zijn secretaire, zijn vingers geklemd om een ganzenveer. Voor hem lag een vel papier, nog onaangeroerd door inkt, maar zwaar van de woorden die hij wilde, nee, moest schrijven.
De Klok van Goud
In een oude stad, waar de schaduw van de grote kerktoren als een zonnewijzer over de markt draaide, leefden twee mannen die niet meer van elkaar konden verschillen.
De Scheppingsdoos
Met trillende vingers maakte Zoran het lint los. Dit was niet zomaar een verjaardagscadeau – dat had hij al begrepen toen zijn oom Khovar hem de doos overhandigde met een blik die tegelijk waarschuwend en verwachtingsvol was.
“Wees er voorzichtig mee,” had oom Khovar gezegd. “Het is nog een prototype.”
Een Kerstmelodie voor Muzenburg
Het getik van regendruppels op de ruiten mengde zich met de voorzichtige tonen van een viool. Louise glimlachte terwijl ze aan de stemschroef draaide. De G-snaar was bijna zuiver. Ze streek de strijkstok nog een keer over de snaar en knikte tevreden. Perfect.
Fatima
De geur van verse za’atar vermengde zich met het aroma van gebakken aubergine toen Fatima haar broodmandje opende. Naast haar deed Safa hetzelfde, en de vertrouwde geuren van thuis vulden hun hoekje van de schoolkantine. Het geroezemoes van pratende en lachende leerlingen vormde een constante achtergrond, maar hier, aan hun tafeltje, waanden de meisjes zich even terug in Syrië.
Kerst in Den Haag
Met trillende handen klikte Charlotte naar de volgende slide van haar presentatie. Op het scherm verscheen de warme gloed van kaarslicht, gevangen in kristallen ornamenten die een zacht spel van schaduwen op een diepgroene muur wierpen.
Onder de Lindeboom
In het hart van Den Haag, verscholen achter een onopvallende poort, ligt het Lindehofje. Een oase van rust te midden van de drukte van de stad, waar de tijd lijkt stil te staan. Twaalf kleine huisjes omringen een binnenplaats met een bloementuin, een moestuin en een statige oude lindeboom in het midden.
Onder het Licht van Vier Manen
“U moet nu stoppen.” De blauwgrijze ogen van de arts keken de sergeant doordringend aan. In het groenachtige licht dat door het kleine raam viel, leek zijn blik bijna bovennatuurlijk. “De ondervraging heeft te veel van hem gevergd. Als u nu doorgaat, overleeft hij het niet en krijgt u nooit de antwoorden die u zoekt. Gun mij tijd hem te verzorgen, dan kunt u later…”
Tullia
De zon hing laag boven de zeven heuvels van Rome toen Tullia uit het raam van haar kamer in het koninklijk paleis staarde. Ze was nauwelijks zestien, maar haar ogen hadden al de scherpe blik van iemand die gewend was elk detail van haar omgeving te observeren en te analyseren.
Tijdloze Stilte
Hij opende zijn ogen, langzaam, alsof zijn oogleden vastgeplakt zaten. De wereld om hem heen was vaag, contouren als in een onderbelichte foto. Verward knipperde hij een paar keer, in een poging zijn zicht te verscherpen, maar de waas bleef.
Verhalen die zijn gebruikt om mijn schrijfstijl te leren aan een AI
(zie ook deze toelichting)
De Boodschapper
“Boodschapper, sta op!”
N’Golo sloeg zijn ogen op en keek in het gerimpelde gezicht van de sjamaan. De oude man droeg zijn ceremoniële verentooi.
“Boodschapper, het is tijd De Tocht te aanvaarden.” De donkere ogen van de sjamaan keken N’Golo bedachtzaam aan.
De Wet
“Politie! Doe open!”
Gospodin schoot rechtop in bed en staarde ontsteld naar de deur, waarvan de vorm duidelijk werd afgetekend door dunne strepen wit licht die langs de deurpost de donkere kamer binnendrongen.
Kleine Hans
Vroeger, als de boer met een wagen vol zakken tarwe door ons dorp reed, kon je hem horen mopperen: “Ik heb helemaal geen tijd om die zakken zelf naar de molen te brengen, want ik moet nog zoveel tarwe oogsten.”